Jongens Onder 13-1

Programma

Wedstrijdverslagen

Michael de Vaal – In memoriam

Het is donderdag 5 januari 7.30 uur als de telefoon gaat. Wie belt er zo vroeg, vraag ik me af. Het is Saskia, de moeder van Luuk. Sem heeft vannacht bij Luuk gelogeerd. Ze heeft slecht nieuws.

“Mike is dood”. Ik weet niet wat ik hoor. Alexandra, die tegenover mij zit te ontbijten, kijkt verbijsterd uit haar ogen. Dit kan niet waar zijn. “Hoe bedoel je?” vraag ik nog, alsof ik het niet goed heb gehoord. Saskia vervolgt: “Hij is overleden, zomaar ineens, op vakantie in Egypte, aan een hartaanval.” Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik moet meteen denken aan Ramona, aan Dani, aan Bibi. Wat gaat er door hun heen? Mike, man, vader, zomaar weggerukt uit het leven, uit zijn gezin.

Het nieuws verspreidt zich snel via de WhatsApp-groep van de ouders van de D1 en de reacties stromen binnen. In de middag om 4 uur is er een bijeenkomst in de kantine van DHC. De ouders en spelers komen samen om elkaar tot steun te zijn. Er zijn ook bestuursleden en natuurlijk de trainers. Iedereen zit er verslagen bij. De vrouwen zitten aan een tafel en proberen troost bij elkaar te vinden. Ze leven intens met Ramona mee. De mannen staan bij elkaar en drinken een kop koffie. Vanmiddag zijn de consumpties gratis.

Trainer Kees staart voor zich uit en stamelt wat: “En dan te bedenken dat ik me soms druk maak als we hebben verloren”. Anderen knikken of pinken een traan weg. Wouter vertelt dat hij een paar weken daarvoor nog met Mike bij de bank was om een rekening te openen voor het toernooi in Duitsland. De bankmedewerker zei nog dat het handig was om de rekening op beide namen te zetten. “Dat is handig voor het geval er iets met één van jullie gebeurt” zei hij. Hoe onwerkelijk.

Kees zondert zich even af met de jongens om te overleggen voor het toernooi op zaterdag. “Willen jullie spelen of niet jongens?” Natuurlijk willen de jongens spelen, voor Mike. Dat heeft Mike verdiend en dat heeft hij zo gewild. Vol trots deelt Kees het besluit mee aan de ouders.

Mike kennen we al heel wat jaren. Zijn zoon Dani is keeper bij de D1 van DHC en is al vanaf de F-jes bij de club; of eigenlijk daarvoor al. Een paar jongens spelen al jaren samen. Het zijn echte DHC-ers; groen bloed stroomt er door hun aderen. In het begin was Dani nog voetballer. Hij stond achterin en deed me aan Jaap Stam denken. Als de aanvaller van de tegenpartij op het doel afging, dook Dani ineens nog op als laatste redmiddel en weerhield de tegenpartij van scoren. Al vrij snel werd hij vaste keeper en heeft zijn doel niet meer verlaten.

En altijd is daar Mike als vaste toeschouwer en trouwe supporter van zijn zoon. Mike werkt bij de Haagsche Tramweg-Maatschappij en heeft soms nachtdiensten. Maar dan komt hij rechtstreeks uit zijn werk in zijn werktenue kijken. De slaap spoelt hij dan weg met een kop thee en een tosti ham-kaas. Dani staat in het doel en lijdt soms een eenzaam bestaan. Dat is het lot van een keeper. In de verte, ver voor je doel, zie je je teamgenoten voetballen. En als de tegenstander op je af komt stormen moet je als keeper alert en geconcentreerd zijn. Je bent tenslotte de sluitpost.

En dan is daar Mike. Hij staat vaak achter het doel, of ter hoogte van het strafschopgebied. Want dat hoort zo. Als vader van een keeper sta je bij je zoon en moedig je hem aan. Mike is van het soort die er positief instaat. Aanmoedigen in plaats van kritiek leveren. Ik vraag me af hoe dat nu verder moet. Moet ik dan maar een keer bij het doel gaan staan? Maar dat kan niet. Die leegte die Mike achter laat, daar staand achter het doel, kan niemand invullen. Ik moet denken aan Dani. Hij zal de aanmoediging van zijn vader nog vaak horen, fluisterend over zijn schouder.

En dan Bibi. Zijn dochter zit sinds kort op hockey. Ze speelt nog op een klein veld, 3 tegen 3. Ook daar gaat Mike kijken en moedigt zijn dochter aan. Ze zal haar vader missen, want Mike is een kindervriend. Hij kan goed met kinderen overweg; zijn eigen kinderen, maar ook voor andere kinderen heeft hij altijd een vriendelijk woord of een grap beschikbaar.

Ramona samen met Mike, langs de lijn, een vast ritueel op de zaterdag. Bibi er dwarrelend omheen. Dani in het doel. Het zal vanaf nu anders zijn. Maar één ding is zeker. Mike zal door ons altijd worden herinnerd en in ons hart worden meegedragen.

2017-01-10-00-00-40-1135136177

Cor Brinkers

FacebookTwitterGoogle+

Overlijden Michael de Vaal

Geschokt en bedroefd heeft het Bestuur kennis genomen van het plotselinge overlijden van Michael de Vaal, vader van Dani de Vaal,  keeper van onze D1.

1027323

Wij herinneren ons Michael als een bevlogen ouder die diverse hand en spandiensten verleende bij het team van zijn zoon.

Wij wensen Ramona, Dani, Bibi en verdere familie alle kracht en steun toe bij het verwerken van dit grote verlies.

Ook begeleiding, spelers en ouders van onze D1 wensen wij veel sterkte.

 

Het Bestuur

 

 

FacebookTwitterGoogle+

Buitenland Toernooi Leverkusen O13-1

Morgenochtend allerlei lekkers te koop, steun de D1, opbrengst is voor het buitenland toernooi in Leverkusen met Pasen.

Ouders van de D1 hebben al dit lekkers gemaakt, dus u eet wat lekkers…en de D1 spaart voor het toernooi!

dhc-jo13-1

FacebookTwitterGoogle+

DHC JO13-1 finalist op het ADO-netwerk toernooi.

20161120-imgl2682Zondag 20 november 2016 werd het ADO Netwerktoernooi gehouden voor JO13-1 (D1).  De mannen van Kees van Hattem namen het op in de poulefase tegen de D1-teams van UVS, Wilhelmus, RKDEO en HBS.

Nuno, Mostafa, Ilyas en Sem konden helaas niet meespelen. Aymane en Gilano van D2 waren toegevoegd aan de groep die gingen strijden om een plaats in de finale later dit jaar in het Kyocerastadion. Niet alleen de weergoden waren niet gunstig vandaag, keeper Dani verstapte zich tijdens de warming-up op het inloop(gras)veldje en kon zodoende niet meespelen door een verstuikte enkel waardoor Manus uit D2 zijn plekje onder de lat moest innemen. Dat Manus een belangrijke rol zou gaan spelen dit toernooi had hij niet durven dromen.

 

Met windkracht negen en veel regen speelden de mannen hun poulewedstrijden.  Met 2 gewonnen partijen (Wilhelmus en HBS), één gelijkspel (UVS) en één verliespartij (RKDEO) plaatste het team zich als 2e in de poule voor de kruisfinale. UVS werd eerste in onze poule en moest aantreden tegen de nr.2 van de andere poule: HVV. DHC moest aantreden tegen de nr.1 van de andere poule: ADO Den Haag D1.

ADO Den Haag D1 begon als favoriet aan deze wedstrijd aangezien zij netjes 3e staan in de 1e divisie en vandaag hun poulewedstrijden met ruime cijfers gewonnen hadden (en dat in 2×10 minuten per wedstrijd).

DHC speelde in de eerste helft met de wind in de rug en bleef ondanks een licht veldoverwicht van ADO goed overeind. Jovi en Ismael schoten beiden van rand 16 een keer op de goal, helaas werden de schoten geblokt. ADO speelde de 2e helft met het voordeel van de wind en DHC bleef ook deze helft overeind waardoor de eindstand 0-0 werd. Penalty’s moesten de winnaar uitwijzen.

Manus bleek een penaltykiller met 3 gestopte penalty’s. Dairenzio scoorde de beslissende penalty en kon zijn geluk niet op. Hij schoot DHC naar de finale die –zo bleek later- tegen HVV gespeeld zal worden. De datum volgt zodra bekend.

 

FacebookTwitterGoogle+