DHC - Verenigingsmensen

Walter Beauvesier Watson en DHC C4

Vandaag, zaterdag 28 januari, heb ik een bezoekje gebracht aan de wedstrijd van DHC C4 tegen RKDEO C5. De begeleider van dit team is Walter de Beauvesier Watson. Op de vraag voor toestemming om de spotlights deze week op hem en het team te richten twijfelde Walter. "Voor mij hoeft het niet zo nodig" antwoordde hij. "Ja, was mijn verweer, ik zie u al zoveel jaren bij DHC rondlopen. Ik denk dat u het weleens verdient om in het zonnetje gezet te worden" Walter ging na mijn motivatie schoorvoetend akkoord. Ik mocht later een interessant gesprek met hem hebben.

De wedstrijd:

DHC C4 speelt in de 4e klasse 10. De resultaten van het team zijn nogal wisselvallig met 3 gewonnen wedstrijden en enkele grote nederlagen. Vandaag dus de wedstrijd tegen RKDEO C5. De ploeg uit Nootdorp stond één plaats lager op de ranglijst met één gewonnen wedstrijd en 6 nederlagen. Dus we mochten er vanuit gaan dat het een gelijkopgaande wedstrijd zou worden. Dit werd het dan ook.

Aan RKDEO werd de eer gelaten om het eerste doelpunt te scoren. Het spel golfde heen en weer waarbij DHC het betere van het spel had. Het harde werken werd beloond met een fraai doelpunt, 1-1. De tegenstander was fysiek sterker waar de DHC-lichtgewichten wel wat moeite mee hadden. DHC bleef aandringen maar een snel opgezette counter van de roodbroeken werd wederom in een doelpunt omgezet, 1-2. DHC ging op jacht naar de gelijkmaker. Nog vóór de doelwisseling kwam DHC naast de Nootdorpers te staan, 2-2.

Benieuwd naar de reacties van de spelers dook ik in de rust ook even de kleedkamer in. De leider gaf een aantal waardevolle tips aan de spelers. Deze luisterden met aandacht en het moet gezegd worden, de spelers gedroegen zich zoals het behoort.

Het spelbeeld in de 2e helft was een kopie van de eerste 35 minuten. DHC wist niet meer te scoren terwijl de tegenstander er nog twee tegen het net schopten, 2-4. Een gelijkspel zou de verhouding meer recht doen geven. De DHC-jongens mopperden niet en gedroegen zich fantastisch.

Het interview. De geijkte vragen werden weer uit de kast getrokken.

Wilt u iets over u zelf vertellen?
"Ik ben in Delft geboren en ik was één van de eerste bewoners op Ypenburg. Mijn zoon Mitchell wilde op voetbal. Omdat zijn vriendjes van de basisschool "De Vlieger" allemaal bij DHC voetbalden was het eigenlijk vanzelfsprekend dat Mitchell lid van DHC werd. Acht jaar geleden ging hij spelen in de F6. Ik ben werkzaam als manager bij de Toto/Lotto en vanuit mijn werk heb ik veel met zowel nationaal als internationaal voetbal te maken".

De Beauvesier Watson een schitterende naam. Ongetwijfeld moet de naam een geschiedenis achtergrond hebben.
"Dat is ook zo. In de tijd van de Hu-genoten in de 15e/16e eeuw trouwde de Fransman Beauvesier met de Schotse vrouw Watson in Nederland. De naam werd een paar eeuwen later in Indonesië aan elkaar gekoppeld en ga ik dus nu door het leven als de Beauvesier Watson. Mijn ouders zijn uiteindelijk weer in Nederland teruggekomen".
Op welke wijze bent u bij DHC betrokken geraakt?
"Daar heb ik niet mijn best voor hoeven te doen. Ik bezocht de trainingen en ik moest constateren dat er te weinig trainers voor de groep stonden of teveel jongens voor één trainer waren, het is maar hoe je het bekijkt. Nu ben ik eenmaal zo dat ik niet langs de kant toe ga staan kijken als het niet goed gaat. Indien ik van mening ben dat ik me verdienstelijk kan maken, doe ik dat ook. Ik heb me aangeboden en ik werd trainer bij de jeugd en begeleider bij mijn zoon. Momenteel staat het trainen voor mij op een laag pitje. De reden hiervan ligt in het feit dat ik naast mijn werk ook nog eens Bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit studeer. Deze studie neemt zo'n dertig uur per week in beslag".

Door wie worden de jongens nu getraind?
"Marcel Glaudemans en Rick de Wild gaan nu over de trainingen van de C4".
Is uw medeleider David Antes vandaag afwezig?
"Ja, David is betrokken bij een project voor kansarme jongens uitgaande van de gemeente Rotterdam. De tijd ontbreekt hem nu om bij DHC nog vrijwilligerswerk te doen".
Heeft u zelf een voetbalachtergrond?
"Ik heb een aantal jaren geleden samen met een aantal vrienden een zaalvoetbalvereniging opgericht op Ypenburg, waar ik secretaris van ben. Ik voetbal op de woendagavond en dat zijn behoorlijk intensieve wedstrijden".
Is het moeilijk om bij uw eigenzoon leider te zijn?
"Ik moet eerlijk zeggen dat ik tijdens de training en de wedstrijden er niet zo mee bezig ben dat het om mijn eigen zoon gaat. Vaak vergeet ik dat zelfs. Mitchell had er op een bepaald moment wel wat meer moeite mee. Die wilde natuurlijk zijn eigen ding doen zonder het idee te hebben dat z’n vader telkens ziet wat hij doet. Vorig seizoen heeft hij dan ook in een ander elftal gezeten. Ik heb hem toen weinig zien voetballen, omdat ik met mijn eigen elftal op dat moment ergens anders moest spelen. Dit seizoen had hij er geen problemen meer mee".
Veel respect heb ik voor mensen die bereid zijn om het leiderschap van een niet-selectie elftal op zich te nemen. Gezien ook de verschillende culturen die dikwijls in een team aanwezig zijn. Hoe gaat u te werk?
"Ik denk dat het begeleiden van een selectie-elftal veel gemakkelijker gaat dan van een niet-selectie team. Bij een selectie zijn de spelers dikwijls gemotiveerder. Is het probleem van het vervoer naar de uitwedstrijden minimaal, het op tijd aanwezig zijn bij de trainingen en wedstrijden en het wegblijven zonder bericht van afschrijven is een veel minder groot probleem.

Bij de niet-selectie kun je niet dezelfde maatstaven hanteren als bij de selectieteams. Ik noem een voorbeeld: Botweg een jongen schorsen als hij niet opkomt bij een wedstrijd werkt niet. Doe je dit wel dan is de kans bijzonder groot dat je hem nooit meer terugziet. Het is inderdaad niet zo gemakkelijk om met de verschillende culturen om te gaan. Je hebt dan te maken met verschillende maatstaven. Ik wil dat de jongens respect hebben voor elkaar en dat zij de normale fatsoensnormen hanteren. Voor mij is het een uitdaging om dat te bereiken. Het ultieme doel is voor mij dat de jongens plezier hebben in het voetbal en daar ook nog wat van leren".

Hoe verloopt het contact met de leiders van de andere C-teams?
Met hoofdleider Rick de Wild - die ook de C3 begeleidt - heb ik een goed contact. Indien er spelers te kort zijn wordt dit door Rick uitstekend opgelost. Met de andere teamleiders heb ik geen contact.

Voelt u zich betrokken bij de vereniging DHC?
"De ene keer meer dan de andere keer".
Wilt u zelf nog iets kwijt naar aanleiding van dit vraaggesprek?
"Het trainingsmateriaal bij de niet-selectie liet in het verleden nogal eens wat te wensen over. Je voelt je dan doodongelukkig indien je met 5 ballen voor een groep van pakweg zesentwintig spelers staat. Nadat Rick (de Wild) hoofdleider van de niet-selectie is geworden, is door hem dit probleem uitstekend verholpen.

Ik ben eigenlijk best trots om bij een vereniging als DHC iets te mogen doen. Dat DHC een grote uitstraling in de regio heeft merk je duidelijk bij het spelen van de uitwedstrijden. Je wordt altijd met veel respect ontvangen. Dit geeft toch een goed gevoel".

Naschrift.
Ik mocht een gesprek hebben met een bescheiden persoon die voor de vereniging DHC heel nuttig werk verricht. Het gezegde "bescheidenheid siert de mens" kunnen wij zeker op Walter de Beauvesier Watson toepassen. Wij hopen dat Walter naast zijn werk en studie de tijd kan vinden om bij DHC het leiderschap nog lang te kunnen continueren.

De foto's van de wedstrijd zijn te bezichtigen door het volgende adres aan te klikken: http://aadvdknaap.magix.net/albums#/ of http://www.sportprenten.nl/C-afdeling.htm

avdk

DHC B3 en de begeleiding

Het afgelopen weekend bracht ik een bezoek aan sportpark Kerkpolder waar de "topper" Full Speed B1 tegen DHC B3 plaats vond. Het bezoek had twee redenen. Op de eerste plaats wilde ik een gesprekje hebben met de begeleiding van DHC B3, te weten Jeffrey Pootjes en Adnan Safak. De andere reden was de wedstrijd. Full Speed B1 en DHC B3 deelden n.l. met een gelijk aantal punten in de 3e klasse, de tweede plaats en met recht kunnen we dan van een "topper" spreken. Wat mij al snel opviel was de goede discipline dat bij het DHC-team heerste. Een punt dat later tijdens het interviewtje met de trainers/leiders een onderwerp van het gesprek zou worden. De bank was rijkelijk gevuld. Een pluspunt in deze financiële crisistijd maar als voetballer wil je toch graag tussen de krijtlijnen staan. De bankzitters klaagden echter niet. Blijkbaar waren ze blij om bij dit team te behoren.

Een goed gevulde bank

De wedstrijd;

DHC domineerde in de eerste helft met redelijk goed voetbal en aardige combinaties. Door een counter kwam Full Speed op een 1-0 voorsprong. Met de wind in de rug en gadegeslagen door een aantal ouders - die zich in de warme kantine hadden genesteld - volgde aanval op aanval op het doel van de gastheren. Voorlopig zonder succes, zodat de thee werd opgezocht met een 1-0 achterstand.

Na de doelwisseling en met wind tegen was het toch DHC die de gelijkmaker wist te fabriceren, 1-1. De vreugde was groot en het gehele team vierde op hun eigen wijze het doelpunt.

Vreugde na het maken van de 1-1

De wedstrijd werd zowel door DHC als Full Speed met respect voor elkaar, gestreden. Ook de goede leiding van de verenigingsscheidsrechter droeg hier zijn steentje aan bij. Beide teams gingen op jacht naar de overwinning waarbij DHC het betere van het spel behield. Dit resulteerde dan ook in een verdiende voorsprong van 1-2, halverwege de tweede helft. In plaats van door te zetten verloor DHC enigszins de grip op de wedstrijd. In de slotminuten kwam Full Speed door een omstreden doelpunt toch nog langs DHC, 2-2. Was de bal al of niet de doellijn gepasseerd? Even speelden de emoties op.

Adnan Safak (l) en Jeffrey Pootjes

Het interview;

Willen jullie iets over je zelf vertellen?.
Jeffrey: "Ik ben geboren in Den Haag en woon nu op Ypenburg. Mijn voetbalachtergrond ligt bij sv Voorburg (nu Forum Sport) en TONEGIDO, twee verenigingen die nu niet meer bestaan. Ik heb ook in het 2e team van Excelsior Rotterdam als amateur gespeeld. Doordat ik het uitgangsleven leuker vond dan trainen ben ik nooit echt doorgebroken. Op latere leeftijd ga je dit beseffen en krijg je toch een beetje spijt. Sommige oude teamgenoten hebben wel een leuke voetbalcarrière achter de rug. In het dagelijks leven ben ik medewerker van het Centraal Bureau voor de Statistieken (CBS). Toen mijn zoon Calvin ging voetballen heb ik met DHC kennisgemaakt. Dit is alweer zeven seizoenen geleden, tussendoor ben ik ook trainer geweest van de A2 bij Forum Sport".

Adnan; "Ik ben eveneens in Den Haag geboren en ben van Turkse afkomst. Ik heb zelf gevoetbald bij de Zwarte Schapen (DZS), VVP en VCS. De twee eerst genoemde verenigingen bestaan niet meer. In het dagelijks leven werk ik bij de Nederlandse Spoorwegen als hoofdconducteur. Net zoals Jeffrey woon ik op Ypenburg. Toen mijn zoon Malcolm te kennen gaf dat hij graag op voetbal wilde is hij lid geworden van DHC. Als vader en als oud-voetballer wil je graag de verrichtingen van je zoontje gade slaan. Op deze wijze ben ik bij DHC betrokken geraakt en ik heb samen met Jeffrey vanaf het begin opgetrokken. Ook al omdat de twee aankomende pupillen in één team bij de F-afdeling werden ingedeeld.

Is het niet moeilijk om trainer/leider te zijn van een elftal waarin je zoon speelt?
Ja en neen. Je moet je zoon behandelen als een ander. Dus geen onderscheid maken tussen wie dan ook. En toch........ voor de zoon is het weleens een nadeel. Je bent eerder geneigd om je zoon te wisselen dan een andere speler.
Samen trainen jullie DHC B3. Op welke wijze wordt de te doceren oefenstof aan jullie aangereikt?
Jeffrey: "Ik heb twee jaar terug de cursus juniorenvoetbaltrainer gevolgd van de KNVB en het diploma behaald. Een nuttige cursus, aangeboden en aanbevolen door DHC. Naast de manier van trainen en het omgaan van jeugdvoetballers komt uiteraard ook de oefenstof aan de orde. Hierbij pak je natuurlijk het een en ander van mee. Je eigen voetbalachtergrond is in deze natuurlijk ook belangrijk". Het is de bedoeling dat ik de eerst volgende cursus Trainer Coach 3 gaat volgen".
Adnan: "Voor mij geldt eigenlijk hetzelfde met dien verstande dat ik eerst de vooropleiding (Jeugdvoetbaltrainer) gaat volgen en daarna TC 3. Wat je zelf als voetballer heb geleerd is natuurlijk mooi meegenomen".

Wat mij opvalt is dat de saamhorigheid in het team zo groot is. Daar moeten de trainers toch de hand in hebben gehad?
Respect hebben voor de leiding en je tegenstander staat bij ons hoog in het vaandel. Dit is snel uitgesproken maar minder snel bereikt. Wij proberen dit te bereiken door groepsgesprekken te houden en zonodig individueel een gesprek met een speler te organiseren. We duiken dan samen met de groep de bestuurskamer in. Niet wij nemen dan het voortouw, maar wij laten de spelers hun mening geven. Dan ontstaat er een levendige discussie. Niet alleen het aspect discipline komt dan aan de orde maar ook op voetbaltechnischgebied worden er onderwerpen besproken.
Aan het begin van de competitie wordt er een z.g. ouderavond gehouden. Wij vertellen dan wat de bedoeling is, wat onze doelstelling is, wat wij van de ouders verwachten en hun van ons. Dit werkt erg goed. Het team mag best worden aangemoedigd maar openlijk commentaar op spelers, begeleiding en scheidsrechter leveren wordt niet getolereerd. Wij moeten eerlijk zeggen dat wij geen enkele last van de ouders hebben en gezien de belangstelling van de ouders bij de wedstrijden zit dit wel goed. Kortweg, we hebben een goed contact met de ouders van de spelers.
Is er veel belangstelling voor de ouderavonden?
De opkomst is goed te noemen en de reacties zijn erg positief.
Hoe is de communicatie tussen de andere trainers, coördinator, leiders en hoofdleider?
Wij hebben een goed contact met Wil van Adrichem, de teammanager, de hoofdleiders Jan van Veenhoven en Iraam Llahi. Ger Hup komt regelmatig langs om even te kijken en de eventuele mededelingen door te geven. Met de trainers van de B2, wordt ook overleg gepleegd.
Wil je zelf nog iets kwijt naar aanleiding van dit vraaggesprek?
Jeffrey: "Eerder ben ik gevraagd om trainer van een selectie-elftal te worden. Daar ben ik niet op ingegaan. Het team wat ik nu train bezit voldoende kwaliteit om hoger te gaan spelen. Moet eigenlijk ook hoger spelen. Ik heb hier de volgende visie over; Het is niet moeilijk om met talentvolle spelers bezig te zijn, ik vind het de kunst en tegelijkertijd een uitdaging om met minder talentvolle spelers te werken en deze naar een hoger niveau te brengen. Als dat bereikt is ben ik tevreden.
Dit seizoen zijn we geconfronteerd met een aantal zogenaamde afvallers uit de B-selectie. Logisch dat deze jongens zeer teleurgesteld zijn en dat is niet raar te noemen. Als zij de mentaliteit hebben om deze teleurstelling te overwinnen, willen wij ze hierbij graag helpen. Ik beschouw dit als een taak en je voorkomt hierbij dat ze niet aan hun lot worden overgelaten. Een vroegtijdige bekendmaking van een voorlopige selectie dient mijn voorkeur. Dan voorkom je dat je tijdens de competitie met teleurstellingen te maken krijgt".
"Voorts ben ik van oordeel dat het beleid teveel gericht is op de 1e elftallen van iedere afdeling. Er loopt veel kwaliteit bij DHC rond waarbij een interne scouting door één of twee personen meer recht zou doen gelden. Het zou jammer zijn als deze spelers alsnog DHC zouden verlaten".
Wat zouden jullie graag bij DHC zien veranderen?
Voor de vereniging DHC is het van levensbelang dat aan de bestuur- impasse snel een einde wordt gemaakt.
Naschrift.
Dat het niet alleen bij mooie woorden blijft ervaart men bij het bezoeken van een wedstrijd van de B3. Ik heb tenminste genoten van de wedstrijd en het speelplezier wat de spelers vertoonden. Wat de begeleiding betreft hoop ik dat zij nog lang voor DHC behouden blijven. Op de vraag of de trainers het naar de zin hebben antwoordden ze volmondig "ja".
Voor de foto's van de wedstrijd kun je dit adres aanklikken: http://aadvdknaap.magix.net/album#/mijn-albums/!/oa/6462862/

avdk

Jurriaan Cremers

Vrijwilligers zijn nog niet altijd echte verenigingsmensen en echte verenigingsmensen zijn niet altijd vrijwilliger. In de loop van de jaren en na een hele periode van vrijwilligerswerk wordt men automatisch getransformeerd tot verenigingsmens. Bij de ene vrijwilliger duurt die periode wat langer dan bij de ander. Deze week willen wij iemand in de schijnwerpers zetten waarbij die periode niet zolang heeft geduurd.

Jurriaan Cremers bestuurt momenteel de mammoettanker DHC. Het schip is in het jaar 2011 in een wat woelig water terechtgekomen. Na het af(op)stappen van de bemanning is hij als een echte kapitein op het schip gebleven. Hij is nu niet alleen kapitein, maar ook machinist en stuurman tegelijk. Een klus die niet te onderschatten valt. De weersverwachtingen op langere termijn zien er gelukkig wat gunstiger uit en het is te hopen dat de tanker straks in een rustiger vaarwater terecht gaat komen.

Buiten alle bestuurzaken om is Jurriaan ook op de zaterdag in de bestuurskamer aanwezig om allerlei zaken betreffende de jeugd te regelen en ondersteunt hij het voor DHC niet onbekende echtpaar, Hennie en Greet van Velzen. Op de zondag bij de thuiswedstrijden van DHC 1 is Jurriaan gastheer voor de bestuursleden van de bezoekers en het scheidsrechterlijke trio. Tevens is hij - door de KNVB verplicht - veiligheidscoördinator bij de club. (Wist u dat op iedere 500 toeschouwers, één ordebewaker van de vereniging aanwezig moet zijn?)

Wie is nu de man die bij de geboorte de naam Jurriaan heeft meegekregen? We stelden hem een aantal vragen waarbij we de huidige bestuurscrisis, hoe jammer dan ook, niet achterwege konden laten.

Hoe is de DHC-betrokkenheid tot stand gekomen?

Een mooie inleiding en uiteraard draag ik bestuurlijke verantwoording binnen deze club maar laat ik beginnen door te zeggen dat ik het vele werk binnen DHC niet alleen doe. Ik word omringd door diverse enthousiaste verenigingsmensen (tevens vrijwilligers). Hier kunnen er nooit genoeg van zijn want het runnen (managen) van een voetbalclub vereist vele handen die samen het werk mogelijk maken.

Ik ben een paar jaar geleden min of meer bij toeval bij DHC terecht gekomen. Mijn familie van moederskant komt uit Delft en een oudoom van mij is jarenlang voorzitter geweest van DHL (Aad Lelieveld). Ik kom uit een voetbalgezin en heb ook jarenlang binnen het voetbalgebeuren van alles gedaan. Uiteraard zelf gevoetbald (jeugd en senioren) en ben ook jeugdleider/trainer geweest. Toen ik vanuit Zoetermeer in Ypenburg kwam te wonen wilde Jordan op voetbal. Dat mocht van mij uiteraard. Zijn moeder was minder enthousiast want voetbal wordt soms ook geassocieerd met spreekwoorden en minder fraaie taal. Ik heb zijn moeder weten te overtuigen dat voetbal niet alleen fysiek goed is voor een kind (mens) maar ook mentaal. Het is een teamsport waarbij ook sociale en communicatieve vaardigheden worden aangescherpt. Ik dacht Jordan nog bij DHL te laten voetballen maar op school (in Ypenburg) was het DHC als je erbij wilde horen. Geen probleem ik ben een voetbalfan dus wij naar DHC getogen. Ik ben vrijwel direct bestuurlijk actief geworden in de jeugdcommissie, eerst nog met Tineke Snelders en algauw samen met Hans Fako. Ik heb het altijd prettig gevonden om met beiden te mogen samenwerken.

Wie is nu die persoon Jurriaan Cremers. Ik ben 44 jaar geleden geboren en getogen in Brabant. Na mijn middelbare school ben ik in Maastricht rechten gaan studeren. Mijn afstudeerrichting was strafrecht/criminologie. Na diverse stages (advocatuur, gevangeniswezen, politie) wilde ik naar de politieacademie. Ik moest eerst nog in militaire dienst. Ik ben terecht gekomen bij de Koninklijke Marechaussee als reserve officier. Ik heb het daar zo goed naar mijn zin gekregen dat ik naar de Militaire Academie in Breda ben gegaan en beroepsofficier ben geworden. Ik ben uiteindelijk 17 jaar bij de Marechaussee gebleven. Ik heb veel in het buitenland gezeten en heb ook enige tijd bij de politie Amsterdam Amstelland gewerkt. Omdat mijn werk volledig ten koste ging van mijn sociale leven heb ik ontslag genomen en heb ik twee jaar in het bedrijfsleven gewerkt. De overheid bleef toch aan me trekken en ben ik weer teruggekeerd bij Binnenlandse Zaken/Justitie en Veiligheid.

Ik vind werken met mensen erg leuk waarbij ik ook graag leiding wil nemen. Dit zie ik ook terug in mijn activiteiten voor DHC.

In welke categorie mogen we u indelen? Betrokken, over, sociaal of emotioneel betrokken bij de vereniging DHC?

Ik voel mij sociaal betrokken bij DHC. Ik draag graag verantwoordelijkheid en probeer samen met andere mensen de club op een hoger level te brengen. Niet alleen sportief, want daar zijn primair trainers, leiders en voetbaltechnische mensen verantwoordelijk voor. Ik richt mij met name op de organisatie en bestuurlijke activiteiten van de club. Ik vind ook dat het bestuur ook een grote bijdrage moet/kan leveren aan de cultuur en sfeer binnen de club. Uiteraard is eenieder daar ook zelf verantwoordelijk voor maar met elkaar maken we deze club weer een mooie club waar we op een normale manier sportief met elkaar omgaan. Ik hecht veel waarde aan de Normen en Waarden binnen de club in het bijzonder en binnen het voetbal in het algemeen.

Al uw medebestuursleden stapten zo langzamerhand op. U bleef als enige aan het roer staan. De strijd bent u aangegaan. Heeft deze strijdlust te maken met de militaire opleiding die u hebt genoten?

Ik ben in 2011 enige tijd uit beeld geweest vanwege mijn privésituatie (scheiding). Toen ik bij DHC terugkwam ben ik erg geschrokken van wat ik aantrof. Ik vroeg mij af wat er in die korte periode allemaal gebeurd was. Ik vind het jammer dat een bestuur wat bij aanvang zo goed te werk ging zo uiteen is gevallen. Een dergelijke gebeurtenis levert alleen maar verliezers op. De club is hier niet bij gebaat en ook de mensen niet. Ik betreur dat. Ik ben van thuis uit een vechter (spreekwoordelijk) en neem mijn verantwoordelijkheid. Een mooie club als DHC verdient een goede organisatie en ook een krachtig competent bestuur. Helaas is door het einde minder zichtbaar dat er ook vele zaken goed zijn gegaan en DHC ook zeker sprongen voorwaarts heeft gemaakt. Ik noem in dit kader onder andere de diverse beleidsplannen voor de Jeugd. De Jeugdopleiding van DHC is binnen de landelijke top 50 terecht gekomen. Ook heeft de onderzoekscommissie goed werk verricht door in beeld te brengen wat de sterke maar ook de zwakkere zaken binnen DHC zijn. Op basis van deze analyse kunnen er beleidskeuzes gemaakt worden en zaken ook verbeterd worden. Maar nogmaals dat kan niet alleen een bestuur maar dat moet een hele vereniging samen doen. Alle leden zullen hun spreekwoordelijke steentje moeten bijdragen.

Zo neen, wat is dan de drijfveer geweest?

Ik vind dat DHC een geweldig mooie club is. We moeten trots zijn op wat we hebben en wie we zijn. Kijk eens naar de geweldige geschiedenis van deze club. Ik wil graag samen met anderen mijn steentje bijdragen om de club nog beter te maken. Indien DHC in de toekomst de ambitie heeft om sportief op het hoogste niveau binnen de amateurtak mee te strijden zal ook de organisatie en daarmee ook de vereniging in de breedte moeten meegroeien.

Vindt u dat u in de steek bent gelaten door een aantal oud-medebestuursleden?

Neen. Zoals gezegd levert een dergelijke situatie alleen maar verliezers op. Ik betreur de hele situatie voor alle direct betrokkenen. Daarnaast zijn ook collega-bestuursleden gestopt nadat zij voor de vereniging veel en goed werk hebben verricht. U moet niet onderschatten hoeveel tijd en werk het bestuurswerk kost. Ook bestuurders zijn vrijwilligers, die zich belangeloos voor de club inzetten.

Als geboren Brabander moet u ervaren dat de mentaliteit in het Westen van het land, t.o.v. het Zuiden, verschillen vertoont. Hoe ervaart u dit zelf?

Ik heb in verband met mijn werk op diverse locaties binnen Nederland maar ook daar buiten mogen vertoeven. Ik kan mij redelijk aan de omstandigheden aanpassen. Als geboren Brabander herken ik de gemoedelijkheid en aangename sfeer die vaak in de kantine (clubhuis) hangt na wedstrijden van DHC 1. Ook na een verliespartij wordt er door de toeschouwers (trouwe DHC supporters) gezellig een drankje genuttigd. Ik heb mij laatst door John Janszen laten vertellen dat Delft ook een heuse prins Carnaval kent. Hoezo verschillen?

Besturen betekent ook beslissingen nemen. Is het beter een foutieve beslissing te nemen, dan geen beslissing?

Ik heb aangeleerd om altijd een beslissing te nemen. Situationeel leidinggeven. Indien de omstandigheden het mogelijk maken eerst goed overleg voeren en nadenken over de beslissing die je gaat nemen. Soms zijn er omstandigheden denkbaar dat een directe beslissing is vereist en die neem je dan naar eer en geweten. Met boerenverstand neem je vaak de beste besluiten. Soms neem je ook wel eens een foutieve beslissing. Die probeer je dan bij te sturen. Toegeven dat ook jij een fout besluit kan maken vind ik persoonlijk sterker dan er om heen draaien en proberen de zaak te camoufleren.

Wij mogen aannemen dat u zitting gaat nemen in het nieuwe bestuur van DHC. Hebt u voor de zittingsduur een tijdsplanning gemaakt?

Ik heb vooralsnog aangegeven bereid te zijn om voor een periode van 1 jaar de rol van voorzitter op mij te willen nemen. Het zal wat mij betreft een soort interim bestuur (dagelijks bestuur) worden. Deze periode zal door o.a. de Raad van Advies en daarmee ook de vereniging gebruikt worden om zaken verder uit te werken en op basis van competentieprofielen de juiste mensen op de juiste plaats binnen de vereniging te krijgen.

Hoe ziet u de toekomst van DHC?

Ik ben een optimist. Met steun van alle leden en hard werken, alsmede een dosis geluk/vertrouwen zal deze club nog mooier worden dan zij al is. We moeten koesteren op wat we hebben en daar ook trots op zijn. Belangrijk hierbij is dat we met alle leden blijven waken over onze Normen en Waarden en respectvol met elkaar omgaan. De Cultuur en sfeer binnen de club bepalen we samen.

Wilt u verders nog wat aan dit vraaggesprek toevoegen?

Ik hoop op een gezond en sportief jaar 2012 voor DHC.

avdk

Dick Cinjee

Deze keer richten we de spots op Dick Cinjee. Een vrijwilliger die het dubbel en dwars verdient om van boven tot beneden belicht te worden. Dick is een persoon die zich zelf niet op de borst klopt en niet zo op de voorgrond wil treden. We kunnen spreken van een bescheiden persoon, maar voor de vereniging DHC een waardevolle kracht.

Dick Cinjee, wie is dat? Voor de oudere generatie is de vraag gemakkelijk te beantwoorden. De nieuwe generatie zal er meer moeite mee hebben. De zaterdag is voor hem n.l. een rustdag, op de andere dagen is hij op het DHC-complex te vinden.

Dick (met ick) is met voetballen begonnen aan de Laan van Vollering. Niet bij DHC maar bij de vereniging CSVD. (Later werd deze naam gewijzigd in Vitesse Delft). Dit was in de beginjaren vijftig. Om bij CSVD te komen moest men eerst aan de linkerkant DHC passeren. Het voetbalgebeuren bij DHC heeft schijnbaar nogal veel indruk op hem gemaakt. Vandaar zijn latere keuze.

Dick bleef zijn eerste vereniging echter trouw totdat de zee hem aantrok. Hij stopte met voetballen en ging varen op één van de schepen van de Rotterdamse Loyd. Een hele verandering bracht dit in zijn leven teweeg. Na vier jaar over de woelige baren gedobberd te hebben zette hij weer vaste voet aan wal. Na deze periode heeft hij bij vele bedrijven gewerkt. Teveel om op te noemen zegt hij. Zelfs heeft Dick met zijn broer een eigen bedrijf gerund in de zonnewering branche. Gekscherend zegt hij; "Twaalf ambachten en dertien ongelukken".

Dick vervolgt zijn verhaal:

"Het voetballen bleef trekken en ik schafte een seizoenkaart aan van Xerxes/DHC. Inmiddels werd Rick, mijn zoon, lid van DHC. Als een goede vader ga je uiteraard met je zoon mee naar de trainingen en wedstrijden. Ik ben nu weer niet iemand die langs de lijn staat om mijn zoon luidruchtig aanwijzingen te geven. Daar heb ik nooit van gehouden. Vóór en na de wedstrijden en tijdens de trainingen stond ik met de biljartkeu in de hand tien over rood te spelen. Dit was ook Dr. Pijl niet ontgaan en weldra werd mij de vraag gesteld om leider te worden. Dit was in 1968. Op deze vraag heb ik positief geantwoord".

"En wat gebeurt er dan? Na enige tijd word je gevraagd om zitting te nemen in de jeugdcommissie, vervolgens gaat mijn DHC- carrière verder in de kantinecommissie. Ook mijn vrouw Rieta is een vaste hulp in de kantine en voorziet het bestuur van de bezoekende vereniging van een kop koffie als DHC 1 thuis speelt. Ook Rieta is een groot aantal jaren lid van de kantinecommissie geweest. Zelf heb ik nog een blauwe Maandag in het hoofdbestuur gezeten. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik iemand ben die niet zo van vergaderen houd. Ik laat liever mijn handen spreken. Mijn zoon Rick stapte over naar sv Wippolder. Ik bleef DHC trouw".

"In die 44 jaar dat ik nu bij DHC rondloopt maak je heel wat mee. Slechte tijden, goede tijden, ik zou moeiteloos hierover een boek kunnen schrijven".

"Ze beschouwen me nu als de baas van de werkploeg. Waaraan ik dit te danken heb weet ik niet, in ieder geval voel ik mij geen baas. We hebben momenteel een fijne groep mensen die op de maandagmorgen het hele clubgebouw een goede schoonmaakbeurt geven. Bij het koffiedrinken wordt de wedstrijd van DHC 1 van een dag eerder grondig geanalyseerd. Bij een nederlaag weten we precies te vertellen waaraan het heeft gelegen. We hebben dan dikwijls de grootste lol. Als trainer Rob de Lange met vragen blijft zitten, wij weten overal een antwoord op te geven".

"Uit hoeveel personen bestaat de werkploeg?
"Op de maandag zijn als "vaste" medewerkers René Gonlag, Hennie van de Boogert, Thomas Clavan, Piet van Geest, Willem Mastenbroek, en voor kort Dik Boekee, aanwezig. Op de andere dagen biedt ook Willem Mastenbroek zijn hulp aan. Dik Boekee is helaas door een ongeluk al enige tijd uitgeschakeld".
Blijft het alleen bij schoonmaken?
"Neen, ik ben de "wasbaas" van DHC 1 en 2. Hiernaast verrichten we nog onderhoud aan het clubgebouw. Lampen vernieuwen, kapotte spiegels vervangen en ga zo maar door".

Heb je aan het bovenstaande verhaal nog wat toe te voegen?
"Ja dat heb ik. Sinds dat we kunstgras hebben is de moddertroep in de kleedkamers wel iets afgenomen. Maar toch, als je op de maandag in de kleedkamer een kapotte spiegel boven een afvoerputje vindt, de deuren beschadigd aantreft, de muren met vuil zijn besmeurd en een lichtbak op half zeven aan het plafond bungelt moeten we toch echt van vandalisme spreken. De controle van de elftalleiders na het gebruik van de kleedkamers vind ik onvoldoende. Ik moet hierbij wel aantekenen dat er teamleiders zijn waarbij wel alles perfect in orde is. Naast dat het vandalisme de vereniging bergen geld kost is het voor een vrijwilliger niet leuk om het bovengenoemde aan te treffen"

Komt dit vandalisme alleen bij de jeugdteams voor?
"Helaas niet, ook seniorteams gedragen zich niet altijd even volwassen"

In welke categorie mogen we je indelen? Betrokken, over, sociaal of emotioneel betrokken bij de vereniging DHC?
"Ik voel mij sociaal betrokken bij DHC".

Naschrift.
De burgemeester van Delft heeft - in opdracht van koningin Beatrix - een kleine twee jaar geleden aan Dick en Rieta een Koninklijke onderscheiding uitgereikt. Dit voor de verdiensten die zij verricht hebben voor de vereniging DHC en voor het vrijwilligerswerk dat zij besteed hebben aan het Delfts Carnavalsgebeuren. Een verdiende onderscheiding en een terecht waarderingsgebaar van de gemeenschap aan Dick en Rieta.

Nog even gekeken op de lijst van de leden van verdienste. Zie ik het goed? Dit moet een vergissing zijn.

Als vereniging mogen we heel blij zijn met de inzet van dit echtpaar. De waardering verdienen zij van ons allen.

avdk

John Janszen

De kantine, het kloppend hart van de vereniging. Het werd de hoogste tijd om het licht te laten schijnen op de kantinecommissie. Wij stelden aan de voorzitter van deze commissie, John Janszen, enkele vragen.
Op welke wijze ben je bij DHC betrokken geraakt?
"Zo'n vijftig jaar geleden ging ik als kleine jongen met mijn vader op de zondagmiddag mee naar de wedstrijden van de hoogst spelende vereniging in Delft, DHC. De groenzwarten speelden in die tijd aan de Laan van Vollering in de 1e en 2e klasse. Toentertijd de top van Nederland. Betaaldvoetbal bestond nog niet. Van mijn vader kreeg ik 25 cent mee om de entree te betalen en de rest mocht ik besteden om een versnapering te kopen. Doordat we het thuis niet breed hadden was ik met dit bedrag best tevreden. Zuinig zijn werd door mijn ouders met de paplepel ingegoten. Ik moet nu opbiechten dat het meegekregen kwartje door mij niet aan de entree werd besteed. Achter het doel van het veld vermaakten we ons in de z.g. "kippenren" bij het transportbedrijf Van der Lee ons prima en het kwartje werd in de broekzak gehouden. Schuldgevoel heb ik niet want ik denk dat de vereniging door mijn vrijwilligerswerk dubbel is terugbetaald. Omdat mijn vrouw Wil ook uit een DHC-familie komt is de link al snel gelegd"
"John, mijn zoon wilde ook op voetbal. Dan is het vanzelfsprekend dat de club van je keuze, DHC is. Al snel werd ik benaderd om leider te worden van het elftal van mijn zoon. Omdat bij mij het verenigingsleven toch wel aanspreekt heb ik hierover geen moment na hoeven te denken".
Heb je zelf ook de voetbalkicksen gedragen?
"Neen, in mijn vrije tijd heb ik wel aan sport gedaan maar de voetbalschoenen paste niet zo goed aan mijn voeten. Wat dat betreft trok de muziek mij sterker aan. Ik heb dit 36 jaar volgehouden".

Welke functies heb je bij DHC zoal bekleed?
"Na het leiderschap werd ik gevraagd om in de jeugdcommissie zitting te nemen. Dik en Wicher Schreuders waren daar o.a. mijn mede commissieleden. In de jeugdcommissie heb ik hand- en spandiensten verricht. Hierna ben ik nog enkele jaren bestuurslid geweest. Na enige tijd ben ik lid van de kantinecommissie geworden".


Hoelang doe je dat vrijwilligerswerk al?
"Ik ben geen man van de statistieken dus hierop moet ik het antwoord schuldig blijven".

"Nadat op mij voor de 2e maal een beroep werd gedaan om in de kantinecommissie te komen heb ik "ja" gezegd. Ik vind dat je moreel verplicht bent om in een tijd dat de vereniging je nodig heeft, je niet aan de zijlijn kan blijven staan om commentaar op alles en nog wat te geven. Met Jolanda van Tienderen, Peter van Dongen en Ben de Rover hebben wij de handschoen opgepakt. En, ik moet eerlijk zeggen dat wij nu een hechte commissie vormen waarin de taken goed zijn verdeeld. Jolanda heeft de zware taak op zich genomen om voor de bar- en keukenbezetting te zorgen. Peter zorgt voor de inkoop van de food- en non-foodwaren. Ben zorgt dat alles op de rails blijft staan. Zelf ben ik voorzitter van de commissie".

Het kantinegebeuren is het hart van de vereniging. Mensen zullen eerder bereid zijn om zich met het voetbalspel bezig te houden dan een plaats in de keuken of achter de bar te veroveren. Voel jij je een dokter Bernard* die het hart van de vereniging kloppende houdt?
"Die vergelijking zou je kunnen maken. De kantine is de levensader van de club. De taak van ons is om de kantine 7 dagen van de week open te houden. Een zware opgave. Gelukkig zijn er ook een aantal ouders die ons de helpende hand toesteken maar zoals in vele gevallen komen we medewerkers te kort. Van deze gelegenheid wil ik graag gebruik maken om een beroep te doen op ouders en seniorleden om een bijdrage te leveren aan de vereniging. Niet financieel maar in de vorm van één of twee uurtjes vrije tijd in de week. Het zaterdagelftal geeft het goede voorbeeld in deze. Op een aantal spelers kunnen wij altijd een beroep doen".



Je staat tegenwoordig wel opvallend veel achter de bar. Is het een goed betaald baantje?
"Neen, deze vraag beschouw ik als een grote grap".

Krijgen de kantinemedewerkers die op de zaterdag en zondag diensten verlenen wel een vergoeding?
"Uit nood is het vorige bestuur van DHC hiertoe overgegaan. Het bloed moet door het hart blijven stromen anders is de dood nabij. Zelf ben ik tegen betaling maar het is niet anders. Ik ben wel van mening dat de motivatie bij anderen door de betaling verminderd is om iets voor de vereniging te doen. Overigens zijn het geen grote bedragen die de meisjes en jongens ontvangen".

Ben je een voorstander van het invoeren van verplichte kantinedienst?
"Ja en neen. In principe ben ik tegen het opleggen van een verplichting. Dit werk moet je leuk vinden. Wat je doet moet met bezieling gebeuren. Aan de andere kant kan het geen kwaad om met het verenigingswerk kennis te maken. Ik denk ook dat de betrokkenheid bij de vereniging groter zal worden".

In welke categorie mogen we je indelen? Betrokken, over, sociaal of emotioneel betrokken bij de vereniging DHC.
"Alle vier de categorieën zijn op mij toepasbaar".

Heb je aan dit interviewtje nog iets toe te voegen?
"Mijn grote wens - misschien is het wel een droom - dat alle leden en diegene die betrokken zijn bij de vereniging hun en haar steentje gaan bijdragen om de club daar te brengen waar het thuis hoort. Het woord vereniging dat vele malen gevallen is heeft een betekenis. Vereniging wil zeggen dat een aantal personen zich verenigd hebben om samen iets te doen. Bij de vereniging DHC is dat samen iets doen: voetballen met daarbij een aantal andere activiteiten. En samen zijn wij sterk".

Naschrift;
We hebben met een bevlogen DHC-lid gesproken. Emotioneel op zijn tijd maar een lid die het voor de vereniging het beste voor heeft en ook daadwerkelijk mee wil helpen om de club op het juiste spoor te zetten c.q. te houden. Wij wensen John en zijn mede commissieleden veel succes bij het belangrijke werk dat zij voor de vereniging verrichten en hopen nog vele jaren plezier van ze te hebben.
* Dr. Bernard verrichte als eerste chirurg op deze aardbodem in het Groote Schuurziekenhuis in Johannesburg een harttransplantatie.
avdk

Louis van der Weijde

Zonder scheidsrechter geen wedstrijd.
Deze week belichten wij het scheidsrechterwezen bij de jeugd van DHC. De grote stimulator achter dit scheidsrechterwezen is Louis van der Weijde. Wij stelden hem een aantal vragen.

Louis, hoe kom je zo bij DHC betrokken terwijl je er zelf nooit heeft gevoetbald?
"Ik ben op 10 jarige leeftijd gaan voetballen bij SEP, toen nog spelend aan de Brasserskade. Dit ging mij best aardig af en ik schopte het tot het 1e team. Hierna heb ik de overstap gemaakt naar dvv Delft. Ik heb daar getraind onderleiding van de trainers Ben Wessels en Piér van Zinnen. Geen onbekende in DHC-kringen. Ik speelde daar in het 1e elftal dat in de 4e klasse uitkwam. Op wat oudere leeftijd heeft mijn zwager Ruud v.d. Lee mij overgehaald om naar DHL te komen om daar in het 1e zaterdagteam te komen voetballen. Hierna ben ik overgestapt naar een vriendenteam dat op de zondag speelde. Hiermede zijn we kampioen geworden. Nu speel ik nog bij DHL in de onderlinge veteranencompetitie op zondagmorgen met aan het einde een slotavond met een gezamenlijk etentje in de kantine.
Mijn oudste zoon Nick (hij is inmiddels al 24 jaar!) - vervolgt Louis - ging ook de voetbalschoenen aantrekken en werd lid van DHC. Hij heeft tot de senioren bij DHC gevoetbald. Als vader ga je naar de verrichtingen van je zoon kijken en zodoende ben ik bij DHC betrokken geraakt. Mijn jongste zoon Kris ging inmiddels op de zaterdagmorgen o.l.v. Johan Gommans bij de F0 trainen. Cock van Dijk, de toenmalige jeugdcoördinator, heeft mij gevraagd om mijn ervaringen op voetbalgebied over te gaan brengen op de jeugd. Dit heb ik dan ook gedaan totdat Kris met voetballen stopte".
En toen?
"Toen ben ik bij de jeugd wedstrijdjes gaan fluiten. Het regelmatig terugkerende probleem van het scheidsrechters tekort ging mij terdege aan het hart. Met medewerking van de elftalleiders, de jeugdcommissie en met name de jeugdvoorzitter Hans Fako, waar ik een goede verstandhouding mee heb, hebben wij jongens benaderd om te gaan fluiten. Het leuke is nu dat wij 20 jongens bereid hebben gevonden om de fluit op de zaterdagmorgen te hanteren.
Is het hiermede af?
"Neen, zeker niet. Je moet de jongens enthousiast houden en zowel vóór als na de wedstrijd met ze te praten en vragen hoe het gegaan is. Op het veld volg ik de jonge scheidsrechters en zo nodig geef ik ze aanwijzingen op welke manier bepaalde situaties opgelost kunnen worden".

Een scheidsrechter is dikwijls de pispaal. Bewust of onbewust krijgt hij kritiek op zijn leidinggeven. Hoe ervaar je dit zelf?
"Bij de E- en F- wedstrijdjes wordt er door de spelertjes zeer zelden kritiek geleverd. De boosdoeners staan meestal langs de lijn. Bij de oudere jeugd kun je sneller kritiek verwachten. Ach, je moet wat dat betreft weleens Oost Indisch doof zijn. Ik word wel pissig indien de beginnende jonge scheidsrechter wordt bekritiseerd. Dan denk ik: ga zelf eens een keertje fluiten!
Uit welke elftallen worden de jeugdscheidsrechter gevraagd?
"Uit alle A, B en C-teams. Het typische is nu dat vooral uit de niet-selectieteams de meeste aanmeldingen komen".
Worden de jongens verplicht gesteld om eens in de zoveel tijd een wedstrijd te fluiten?
"Neen, jongens die geen zin hebben om te fluiten, mag je ook niet iets van verwachten. Ik ben momenteel zeer tevreden met onze 20 jonge vrijwilligers, hoewel we er altijd nog meer kunnen gebruiken, dat spreekt vanzelf. Het is dikwijls zo dat de jonge fluitist met enige spanning zijn eerste wedstrijd gaat fluiten maar na een goed verlopen partij, enthousiast worden. En wat is niet mooier om op jonge leeftijd te beginnen, bij een jonge leeftijdsgroep?".

Hoe gaat het bij de oudere jeugd aan toe?
"Ik zorg hoofdzakelijk dat de pupillenteams van een scheidsrechter worden voorzien. Daarom kun je me op de zaterdagmorgen bij DHC vinden. Voor de oudere jeugd zorgt Hennie van Velzen voor de bemanning. Door de ziekte van Hennie heb ik ook deze afdelingen erbij genomen. Hier is het tekort aan scheidsrechters voor met name de D en C jeugd wel erg nijpend. Daarom roep ik ouders, oud-voetballers en seniorleden op om zich op de zaterdag beschikbaar te stellen om een wedstrijdje te leiden.
Wat verwacht je van een scheidsrechter?
"Van een scheidsrechter verwacht ik dat hij eerlijk en geen thuisfluiter is."
Hoelang doe je dit vrijwilligerswerk al?
"Dit zal ongeveer 15 jaar zijn"
Je bent wel een druk baasje. Je tennist in competitieverband, je voetbalt nog steeds op de zondag en daarbij komt het vrijwilligerswerk bij DHC er nog eens bij. Hoe kun je dit thuis allemaal verantwoorden?
"Van mijn vrouw krijg ik de volle medewerking. Ik vind het leuk werk en gezelligheid staat bij mij voorop".
Heb je nog bepaalde wensen?
"Ik vind dat de normen en waarden strakker aangehaald kunnen worden. Ouders, leiders en trainers van zowel DHC als de tegenpartij dienen bij wangedrag langs de lijn aangesproken te worden en zo nodig verwijderd te worden".Verder wil ik nog benadrukken dat ook andere vrijwilligers van DHC, zoals met name Wil van Adrichem, Norbert de Leeuw, Rick de Wild, een belangrijke rol spelen en hun aandeel hebben in het regelen van de jeugdscheidsrechters! Ook de steun en waardering vanuit het jeugdbestuur is van groot belang voor mijzelf maar ook voor de jeugdscheidsrechters.

Louis maakt aan het vraaggesprek een einde omdat zaterdag 1 klaar staat om te beginnen. Bij het verlaten van de commissiekamer roept hij nog even; "Misschien kan ik nog wel één of meerdere spelers interesseren voor het scheidsrechteren bij de oudere jeugd".

Naschrift:

De in een scheidsrechterstenue gestoken spelbegeleiders geven een uitstraling die zijn weergave in de regio niet kent.

Als vereniging mag DHC trots zijn op het scheidsrechtercorps en de mensen die zich hiervoor inspannen. Trots en tegelijkertijd zuinig zijn op de jonge mensen die bereid zijn om wat te doen voor de club. Immers een vereniging leidt zelf zijn eigen vrijwilligers op!

Geen vrijwilligers bij DHC? Onzin! Een tekort? Dat wel, dus indien je geroepen voelt om iets voor de vereniging te betekenen, meld je dan aan. Een voorbeeld mag de opsteller van dit verhaal aanhalen wat een vrijwilliger, die nog niet zolang van de werkploeg deel uitmaakt, mij toevertrouwde; "Ik vind het zo gezellig, ik had hier al veel eerder aan moeten beginnen"

avdk

Dik en Wicher Schreuders

Piet van Geest

DHC, het Ajax van Delft.
Ajax en DHC hebben veel met elkaar gemeen! Ajax heeft zijn onderzoekscommissie en zijn raad van advies. DHC blijft hierin niet achter. Niet leuk maar het is nu eenmaal zo.
Ajax heeft een clubicoon in de persoon van Sjaak Swart. Ook DHC heeft zijn clubicoon met een enorme verdienste voor de club en wel in de persoon van Piet van Geest. Bij de jongere generatie misschien niet zo bekend, bij de oudere is DHC en Piet van Geest een begrip.
Zesentachtig-jaar geleden werd Piet in s-Gravenzande geboren. Zijn vader werkte bij de Kon. Ned. Gist- en Spiritusfabriek en koos na vier jaar fietsen van het agrarische dorp naar de "Gist" de Prinsenstad als woonplaats. Piet was toen één jaar
Op 10 jarige leeftijd ging Piet - in navolging van zijn oudere broer Lies - voetballen bij DHC. Daar kreeg hij een perfecte voetbalopleiding van de onvergetelijke jeugdtrainer Jan Post. De trainingsstof van Post bestond uit veel herhalingen, positiekiezen, afspelen naar de vrijstaande speler, enz, enz. Regelmatig werd de trainingspartij onderbroken waarbij Post waardevolle aanwijzingen gaf. Weleens tot vervelends toe en op dat moment dacht je dan "Man laat ons toch even lekker gaan". Je mocht dat wel denken maar uiten deed je dat niet. Op latere leeftijd ben je Jan Post erg dankbaar".

"Op mijn 14 jarige leeftijd brak de oorlog uit. Na deze tijd maakte ik op 19 jarige leeftijd mijn debuut in DHC 1. Na de oorlog ontstond er een conflict tussen Nederland en het toenmalige Nederlands Indië, en al weldra moest ik als dienstplichtig militair naar de voormalige kolonie in het verre Azië. Een periode die mijn sportieve ambities danig verstoorde. In 1949 kwam ik in Nederland terug. Al snel had ik mijn plaats in DHC 1 heroverd".
In 1953 werd tot afgrijzen van de KNVB een competitie door de eerste Nederlandse Betaalde Voetbalbond (NBVB) in het leven geroepen waarbij spelers een contract werden aangeboden. In deze competitie gingen o.a. Fortuna'54, Alkmaar'54, Utrecht, Rapid'54 en Den Haag, het latere Holland Sport, spelen. Spelers die lid waren van de KNVB werden verboden om aan deze competitie deel te nemen op straffe van schorsing voor het leven.
De KNVB, die tot dan toe tegen profvoetbal was, ging al snel overstag. De Vrede van Utrecht werd in november 1954 getekend tussen de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond en de Nederlandse Betaalde Voetbalbond.
In 1955 werd DHC tot het betaalde voetbal toegelaten en de groenzwarten werden in de 1e divisie ingedeeld. Eén jaar later moest na degradatie een stapje terug gedaan worden.

In de wedstrijd tegen VUC kopt Piet van Geest voor de aanstormende Charles van Schaik de bal weg

Piet werd voetbalprof. Op de vraag of hij van het voetballen rijk is geworden moet hij heel hard lachen. Voor een avondje trainen werd 5 gulden opgestreken. Bij een verloren wedstrijd bleef de geldbeurs leeg. Bij winst verdienden we 25 gulden en een gelijkspel was goed voor 10 gulden. In dat jaar eindigden we op de 8e plaats.

RBC uit Roosendaal werd in dat jaar kampioen van de Tweede divisie B, waarmee het promoveerde naar de Eerste divisie. Pas op de slotdag viel de beslissing. Doordat RBC met 5-0 won van DHC.

Piet speelde drie jaar in het betaalde voetbal. Zijn knieën werkte niet meer zo mee. Hij stond op het punt om zich op te geven voor een scheidsrechtercursus totdat twee bestuursleden van Full Speed voor de deur stonden om hem te vragen om trainer bij die club te worden. Na enige bedenktijd stemde hij hiermee in.

Zonder diploma, dat was in die tijd nog toegestaan. Na Full Speed werd hij trainer van de s-Gravenzandse SV. Met deze club werd hij meteen kampioen. Het trainerschap in het Westland duurde 1 jaar. Om zich verder in "het vak" te bekwamen gaf hij zich op voor de trainerscursus. Deze cursus werd in Leiden op de zaterdag gehouden en omdat de club uit 't breeje durp op zaterdag voetbalde is al snel verklaard waarom het verblijf maar 1 jaar bij de geelblauwen duurde.

Na een selectie werden 20 personen op de trainerscursus toegelaten. Met dank aan het hoge niveau waarop Piet had gespeeld behoorde hij tot de 20 kandidaat-trainers. Rinus Michels was daar o.a. een "klasgenoot" van hem. Nadat hij met goed gevolg de cursus had doorlopen was hij bevoegd om in Nederland alle amateurclubs te trainen en assistent te worden bij een betaalde club.

Op de vraag of hij geen ambities had om trainer in het betaalde voetbal te worden antwoordt hij; "Ik had een goede baan bij de Shell (chef technische dienst). Ik zou dom zijn geweest om deze baan op te geven want vergeet niet, een trainer wordt dikwijls bij een club als een koning binnengehaald en als een schooier weggeschopt".

Op het lijstje van het trainerschap werd DHC'66, VFC uit Vlaardingen, TOGB uit Berkel, Vitesse Delft en DHC - dat noodgedwongen in het amateurvoetbal was teruggekeerd - bijgeschreven. De club moest in de 4e klas opnieuw beginnen. Dankzij de teruggekeerde spelers van het ter ziele gegane DHC'66 werd het kampioenschap in de 4e en 3e klas behaald. Na een emotionele beslissingswedstrijd op het Naaldwijkveld tegen Xerxes werd de 1e klas net niet bereikt.

"Tijdens de periode bij TOGB kreeg ik te maken met rugklachten. Het trainerschap heb ik toen vaarwel gezegd. Na het behalen van het diploma voor sportmasseur heb ik tot voor 19 jaar terug de verzorging bij DHC gedaan. Thomas Clavan werd mijn opvolger".

"Beter achter een boenmachine dan achter een rollateur"

"Ik wil bewegen en wat te doen hebben. In de 19 jaar dat ik "lid" ben de werkploeg heb ik van alles gedaan. Kleding gewassen, schrobben, poetsen en nu ben ik bij DHC bestuurder van ................. de boenmachine. Ik ben heel blij dat ik dit allemaal nog kan doen. Je kunt immers beter achter een boenmachine dan achter een rollateur lopen. Deze werkzaamheden zou ik niet voor een andere vereniging kunnen doen. Noem het maar clubliefde".

Ben je over-betrokken bij de club? "Neen, wel betrokken".

In 1989 werd Piet voor zijn vele verdiensten voor de club door het toenmalige bestuur voorgedragen voor het erelidmaatschap. De Algemene Ledenvergadering nam deze aanbeveling van harte over.

Piet van Geest is een sierraad voor de club en de club zal hem hiervoor eeuwig dankbaar zijn.

avdk

Jan van der Velden

Jan van de Velden, wie kent hem niet?
Jan trok op 10 jarige leeftijd de voetbalschoenen aan en meldde zich aan bij DHC als lid. Dit was in 1951. Het was in die tijd niet mogelijk om op een jongere leeftijd actief-lid van een voetbalvereniging te worden. Met grote verwachtingen deed hij de eerst schreden op de groene grasmat. Na zeven jaar wist Jan wel hoe het moest maar de uitvoering lukte bij hem niet zo best. De voetbalschoenen werden opgeborgen, maar hij bleef wel lid van de club.

In die tijd bezat DHC een grote supportersvereniging. Men fluisterde zelfs wel eens dat het één van de grootste verenigingen in Nederland was. De supportersclub was op vele terreinen actief. Niet alleen werden er bussen naar de uitwedstrijden van DHC, DHC'66 en later Xerxes/DHC geregeld, ook de begeleiding van de supporters bij de uit- en thuiswedstrijden kwam voor rekening van de supportersvereniging. Zo ook de uitgave van het programmaboekje bij de thuiswedstrijden. Bij het terziele gaan van Xerxes/DHC was het ook de supportersvereniging die actie voerde en protestbijeen-komsten organiseerde tegen de verdwijning van het Betaalde Voetbal uit Delft. Het heeft echter niet mogen baten.
De supportersvereniging organiseerde ook buiten het voetballen om tweemaal per jaar, n.l. met Pasen en Kerstmis, klaverjasavonden, carnaval, feestavonden en voor de jeugd op Hemelvaartsdag een onderling voetbaltoernooi waarbij de lunch en het drinken door de supporters werden betaald.
Op één van de carnavalsavonden leerde Jan zijn vrouw kennen waar hij nog steeds gelukkig mee getrouwd is. Weldra was Jan lid van de feestcommissie en later bestuurslidlid van de supportersvereniging.
Het begin van zijn maatschappelijke carrière lag bij de kabelfabriek, ook wel genoemd de "DHC-fabriek". Het was in Delft - in de tijd van grote woningnood - ondoenlijk om een huis in Delft te vinden. Dit vond hij wel op het eiland Rozenburg. Al heel snel ging hij dichter bij huis werken, Cornelis Verolme werd n.l. zijn werkgever, de grote bekende scheepsbouwer in Nederland. De stap was gezet en keerde niet meer naar Delft terug. Zijn cluppie bleef hij echter wel trouw. Na Rozenburg volgde Zwartewaal als woonplaats en momenteel ligt zijn domicilie in Hoogvliet.



Vanaf 1968 staat Jan bij de thuiswedstrijden aan de kassa om entreekaartjes te verkopen. Met het opheffen van Xerxes/DHC was er ook geen geld meer om een programmablad uit te brengen. Dit werd later weer hersteld. Jan ging zo'n 25 jaar geleden de boer op om bedrijven te enthousiastmeren om een advertentie te plaatsen in het programmablad van de bekendste club in Delft. Dat lukt hem wonderbaarlijk weer ieder jaar en de opbrengst van deze advertenties dekt de kosten van de uitgave.
Jan heeft de 70 jarige leeftijd bereikt en indien er een opvolger bereid is om het stokje van hem over te nemen zal hij dat niet beletten. Dus .... zondag opstellen in rijen van vier aan de kassa bij de thuiswedstrijd tegen RKAVV.
Na zo'n lange staat van dienst hebben we op deze vrijwilliger terecht het licht laten schijnen. Niet opvallend maar ó zo nuttig voor de vereniging DHC. Jan, van ons mag je in goede gezondheid het nog een aantal jaren volhouden.
avdk

Thomas Clavan

Deze week zetten wij onze fysiotherapeut Thomas Clavan in het licht van de schijnwerper. Op de vraag aan hem om toestemming te geven voor een plaats in deze rubriek, antwoord hij meteen "Ik ben geen vrijwilliger, dus je bent niet op het goede adres". Dit antwoord leverde een weder vraag op. "Thomas, je hebt altijd gezegd dat je na je pensionering toetreedt tot de werkploeg. Je hebt woord gehouden en we nemen aan dat dit geheel op vrijwillige basis is gebeurd". "Dat is wel zo", is het antwoord van Thomas. Dus we kunnen spreken van een vrijwilliger maar vooral van een verenigingsmens die hij in de loop der jaren is geworden.
Is het nu Thom of Thomas? "Mijn eigenlijke naam is Thom. Mijn vader speelde in ADO 1 samen met Herman Choufour, een grote bekendheid in de Haagse voetbalwereld. Ik, als kleine jongen vergezelde mijn vader naar het voetbalveld en werd door dhr. Choufour aangesproken met Thomas. Vanaf die tijd is mijn naam dan ook Thomas geworden.
Ik ben een echte ADO- jongen, mijn hele familie speelde daar. De bekendste is mijn oom Mick die vele jaren in het 1e elftal van ADO speelde en 27 keer voor het Nederlandselftal uitkwam Hiernaast is oom Cock ook geen onbekende in Haagse-kringen. Bij ADO begon ik te voetballen bij de welpen. Dit was een onderlinge competitie, de teams droegen de dierennamen van "de leeuwen", "de beren" en "de tijgers". Ik speelde in de "tijgers". Hierna voetbalde ik in de diverse jeugdteams van ADO".

Thomas Clavan in actie namens de werkploeg.
"Op de middelbare school zat ik met Dick Advocaat, Harry v.d. Voorn en Harry Vos in dezelfde klas. Een schitterende tijd, alleen mijn vader vond het niet zo leuk. Aan plezier maken en voetballen op straat werd meer tijd besteed dan aan de studie. Het gevolg is wel te raden".
"Nadat ik mijn dienstplicht had vervuld, heb ik twee jaar gewerkt om mijn studiekosten voor de opleiding van fysiotherapeut te betalen. Ik wilde n.l. onafhankelijk van mijn ouders zijn. Mijn voetballoopbaan zette ik voort bij de vereniging VDS waar o.a. Lex Schoenmaker voetbalde".
In 1977 ben ik met Piet de Zoete een eigen praktijk begonnen en met voetballen gestopt. Het voetballen was i.v.m. met het eventueel oplopen van blessures en het runnen van een eigen bedrijf te riskant. In die tijd kreeg ik voor de behandeling van blessures al DHC-spelers over de vloer.
"Mijn oom Cock werd inmiddels trainer van HMSH en er werd aan mij gevraagd om de verzorging op te nemen. Dit heb ik met plezier 8 jaar gedaan. Hierna volgde gedurende 6 jaar mijn oude liefde ADO. Na 1 jaar de spelers van sv Voorburg behandeld te hebben ben ik op voorspraak van Leo Rontberg bij DHC gekomen. Inmiddels is dit alweer 19 jaar geleden. Bij alle verenigingen heb ik het erg naar mijn zin gehad".
"Een hele tijd, je gaat vele mensen kennen en er ontstaat een betrokkenheid bij het wel en wee de vereniging. Voor de werkploeg heb ik altijd veel waardering gehad. En...... zoals ik altijd heb beloofd, ben ik mijn belofte nagekomen. Nu maak ik zelf deel uit van deze fijne groep mensen".
Het bovenstaande zegt ons dat ook een "buitenstaander" een groenzwart hart kan krijgen. Thom is tegenwoordig woonachtig in de Prinsenstad en voelt zich ook een beetje Delftenaar geworden. Wij hopen nog vele jaren van de diensten van Thom gebruik te mogen maken.
avdk
Nog altijd neemt Thomas Clavan elk weekend plaats op de bank van DHC.

Rick de Wild

Deze week zetten wij Rick de Wild in het spotlicht van de schijnwerper.
Op het moment dat zijn zoon Matthew de voetbalschoenen op zes jarige leeftijd wilde gaan aantrekken is Rick zich gaan oriënteren bij een aantal verenigingen in de omgeving van de Brasserskade. Een logisch verschijnsel omdat de familie De Wild woonachtig is op Ypenburg. De keuze viel tenslotte op de vereniging DHC. Matthew begon als 1e jaars F en al heel snel werd gevraagd of de vader van de zoon iets voor DHC kon betekenen. Daar wilde De Wild sr. wel over nadenken. Het nadenken duurde niet zo lang en weldra was Rick coach en trainer van het F-team waarin Matthew ging spelen.
Nu, zevenjaar later speelt Matthew in de C3 en al die tijd heeft Rick het team van zijn zoon begeleid. Op de vraag of hij dat geen probleem vindt om het team waarin zijn zoon speelt te coachen antwoord Rick; "Neen, in tegendeel het bevalt mij prima. Tevens kan ik tegelijkertijd mijn zijn zoon in het vizier houden. De andere teamgenoten van Matthew blijven respect voor me houden en zolang ik dit gevoel blijft behouden denk ik nog niet over om afscheid te nemen"
Wat zijn je voetbalachtergronden? "Ik heb zelf jaren gevoetbald bij de verenigingen Oranje Blauw, HMSH en Verburch. Door lichamelijke ongemakken moest ik noodgedwongen met voetballen stoppen. Op deze manier blijf ik toch betrokken bij het spelletje dat voetbal heet"
Hoeveel tijd besteed je aan DHC? "Ik ben vierdagen in de week op DHC, dit is een dag minder ten opzicht van verleden jaar. Niet alleen mijn zoon Matthew speelt in de groenzwarte kleuren maar ook mijn zoontje Kevin maakt deel uit van een DHC-team en wel van DHC E7".
Blijft er dan buiten al deze werkzaamheden nog tijd over om de kleinste te zien voetballen."Ja en neen, maar meestal wel, het ligt er wel eens aan op welk tijdstip de E7 voetbalt".

Rick de Wild geeft zijn spelers de nodige adviezen mee.
Buiten het trainen en begeleiden is Rick hoofdtrainer van de C4 t/m C6.
Wat houdt dit hoofdtrainersschap eigenlijk in? "Ik coördineer de trainers van deze teams en zorgt ervoor dat de teams van een trainer zijn voorzien. Gelukkig slaag ik hierin, zo heeft de C5 twee trainers en had de C4 er eveneens twee. Helaas is één trainer afgevallen. Door de aanwas bij DHC gaat ook een zesde team aan de competitie deelnemen. Ik ben hier druk mee bezig om ook dit team van een eigen trainer te voorzien" Voorts stel ik in overleg met de andere trainers de teams samen.
Met een glimlach wordt gevraagd of dit nu "alles" is'? "Neen", antwoord Rick, "Bij de voetbaltechnischcoördinator van de E en F, Aad Keukens, verricht ik nog wat hand en spandiensten op trainingsgebied"
Intussen fluit ook zoon Matthew op de zaterdagmorgen met veelplezier wedstrijdjes bij de E- en F-jeugd. Het goede voorbeeld van vader doet de zoon volgen!
Hoe bevalt je dat vrijwilliger zijn? 'Prima naar de zin. Ik zou iedereen aan kunnen raden om iets voor de vereniging te gaan doen. De waardering voor het vrijwilligerswerk krijg je door de jeugd (al lopen ze hier niet altijd mee te koop) dubbel terug betaald ".
Verenigingsmensen? Ze zijn er echt wel.
avdk

"Ik zou iedereen aan kunnen raden om iets voor de vereniging te gaan doen."

Edwin de Jong

In deze 2e aflevering van de vrijwilliger als verenigingsman c.q. vrouw richten wij de schijnwerper op Edwin de Jong. Edwin is samen met John Mesker en Patrick de Poorter teammanager van DHC 1. In het verleden werd dit leider genoemd.

Edwin is gehuwd en in het kostelijke bezit van twee gezonde kinderen. Zoon Delanoluca heeft de leeftijd van 5 jaar bereikt en dochter Djoayda telt 2 lentes.

Edwin is bij DHC begonnen met voetballen en speelde gedurende 5 jaar bij de stadionclub o.a. in de elftallen van DHC C3, DHC B2 en A2. Met het groeien van de jaren ging Edwin beseffen dat bij DHC nooit de top zou kunnen bereiken en stapte hij over naar sv Wippolder. Na 2 jaar moest hij noodgedwongen door een blessure zijn voetbalschoenen aan de willigen hangen. De toenmalige trainer van de club uit de Wippolder schakelde hem toen meteen in als grensrechter bij de blauwwitte selectie.

DHC C1 was inmiddels gepromoveerd naar de landelijke 2e divisie en het team had dringend een grensrechter met ervaring nodig. Op voorspraak van Rob Nootenboom sr. kwam Edwin weer terug op het oude nest. Deze stap heeft hij nooit betreurd. Begonnen bij de C-jeugd groeide hij met het team mee en eindigde tenslotte bij de A1. Na 6 jaar "vlaggen" bij de jeugd werd hij gevraagd om de plaats in te nemen van de gestopte en gerespecteerde Wim van Leeuwen. Door de promotie van DHC 1 naar de hoofdklasse duurde de "carrière" als vlaggenist van Edwin bij de senioren slechts 2 jaar. Trainer Rob de Lange wist wat voor vlees hij in de kuip had en betrok Edwin meteen bij DHC 1.

Edwin de Jong in actie, afgelopen zondag tegen Leonidas.

Op de vraag wat zijn werkzaamheden bij de hoofdmacht nu precies inhouden antwoord hij; "Samen met John Mesker en Patrick de Poorter zorgen wij dat alle randvoorwaarden goed worden ingevuld. Dit houdt o.a het verzorgen van de kleding in, het invullen van het wedstrijdformulier dat tegenwoordig elektronisch dient te geschieden, de ontvangst van de scheidsrechters en de laatste tijd vertegenwoordigen wij het bestuur bij de ontvangende tegenstander".

Hoe is de samenwerking met je medeleiders en de trainer? "De samenwerking laat niets te wensen over, als leiders voelen wij elkaar goed aan en weten precies wat wij moeten doen. De trainer overlegt veel met ons, met dien verstande dat wij natuurlijk niet de speelwijze bepalen en geen invloed hebben op de samenstelling van het team".

Je denkt nog niet aan stoppen? "Neen, zeker niet, ik heb het goed naar mijn zin. Ik krijg alle medewerking van mijn vrouw die regelmatig - met de kids - de thuiswedstrijden van het eerste bezoekt. Ik hoop echter wel dat de bestuurscrisis snel wordt opgelost. Indien dit te lang gaat duren gaat dit ten koste van de prestaties van de DHC-selectie. Wij proberen de spelers van de ontstane problemen zo ver mogelijk af te houden"

Wij hopen dat we nog vele jaren van de diensten van Edwin gebruik mogen maken.

avdk


Edwin (vierde van links) als onderdeel van de DHC-jeugdopleiding.

Wil van Adrichem

DHC bezit vele vrijwilligers. Onder deze vrijwilligers bevinden zich ook een groot aantal echte verenigingsmensen die niet alleen betrokken zijn bij de vereniging maar ook werkelijk de handen uit de mouwen willen steken om allerlei diensten te verrichten. Verenigingsmensen - dikwijls heel bescheiden - maar heel nuttig voor de vereniging. Wij willen wekelijks zo'n verenigingsman of vrouw in de schijnwerpers zetten.

In deze 1e aflevering wordt de spot op Wil van Adrichem gericht. Wil is op jonge leeftijd bij DHC met voetballen begonnen en doet dit nog steeds. Naast het voetballen is Wil tevens leider van DHC B3 en in het vorige seizoen trainer van dit team. Dat hij dit op een bekwame en rustige wijze doet is alom bekend. Hij weet elk seizoen van zijn team weer een hechte eenheid te maken. Wil heeft eerder zitting gehad in de jeugd- en seniorencommissie.

Doordat Jan van de Velden - onze vaste "kaartjesverkoper" op de zondag als DHC 1 thuis speelt - met vakantie in Turkije verblijft werd er een beroep op Wil van Adrichem gedaan. En niet tevergeefs. Zodoende stond Wil zondag j.l. aan "de poort" om enige inkomsten voor de vereniging te genereren.

Waarschijnlijk zit het verenigingsgevoel in het bloed van de van Adrichemmen. Zoon Jorick treedt in de sporen van zijn vader. Wij kunnen hem nu al op de zaterdagmorgen bewonderen als jeugdscheidsrechter wat hem bijzonder goed afgaat. DHC hoopt nog vele jaren plezier van de van Adrichems te hebben.

avdk


Wil van Adrichem (links) als kaartjesverkoper.